ອານາປານະສະຕິ ໝາຍເຖິງ ການມີສະຕິກຳນົດຮູ້ລົມຫາຍໃຈເຂົ້າແລະລົມຫາຍໃຈອອກ ເປັນໜຶ່ງໃນກຳມະຖານທີ່ເປັນບາດຖານແຫ່ງສະມາທິແລະວິປັດສະນາທີ່ສຳຄັນແລະນິຍົມປະຕິບັດກັນຫລາຍທີ່ສຸດໃນທາງພຣະພຸດສາສະໜາ. ຄຳວ່າ ອານາປານະສະຕິ ມາຈາກຄຳບາລີ 3 ຄຳທັງໝົດກັນ ຄື: ອານາ = ລົມຫາຍໃຈເຂົ້າ ປານະ = ລົມຫາຍໃຈອອກ ສະຕິ = ຄວາມລະນຶກໄດ້ ຫລືຄວາມໃສ່ໃຈຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບສິ່ງນັ້ນ ລັກສະນະການປະຕິບັດເບື້ອງຕົ້ນ ການຈະເລີນອານາປານະສະຕິບໍ່ແມ່ນການບັງຄັບລົມຫາຍໃຈ ແຕ່ເປັນການ “ຮູ້ເທົ່າທັນ” ລົມຫາຍໃຈຕາມຄວາມເປັນຈິງ ເຊັ່ນ: ຝຶກສັງເກດຈຸດກະທົບຂອງລົມຫາຍໃຈ (ເຊັ່ນ ບໍລິເວນປາຍດັງຫລື ຮິມຝີປາກເທິງ) ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຕາມລົມເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ ຫລື ຕາມອອກໄປຂ້າງນອກ. ປະໂຫຍດແລະຄວາມສຳຄັນ ພຣະພຸດທະເຈົ້າຊົງສັນລະເສີນອານາປານະສະຕິວ່າ ເປັນທຳພູມກຳມະຖານທີ່ສົງລະງັບ ລະອຽດອ່ອນ ແລະເປັນວິຫານທຳ (ເຄື່ອງຢູ່) ອັນເປັນສຸກຂອງພຣະສຳມາສັມພຸດເຈົ້າແລະພຣະອຣິຢະເຈົ້າທັງຫລາຍ ປະໂຫຍດຫລັກໆ ໄດ້ແກ່: ລະງັບຄວາມຟຸ່ງຊ່ານ: ຊ່ວຍດຶງຈິດທີ່ມັກຄິດໄປໃນອະດີດ ຫລື ອະນາຄົດໃຫ້ກັບມາຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ເຮັດໃຫ້ຈິດສະຫງົບຕັ້ງໝັ້ນເປັນສະມາທິໄດ້ງ່າຍ. ພັດທະນາສະຕິປັນຍາ: ເມື່ອຈິດສະຫງົບແລະມີກຳລັງພໍ ນຳມາພິຈາລະນາຕໍ່ ຍ່ອມເຫັນຄວາມບໍ່ທ່ຽງ ຄວາມດັບໄປຂອງກາຍແລະໃຈ (ວິປັດສະນາ) ຈົນເກີດປັນຍາຍານ. ສົ່ງເສີມສຸຂະພາບກາຍແລະໃຈ:…

ວິປັດສະນາກຳມະຖານ ໝາຍເຖິງ ການອົບຮົມປັນຍາໃຫ້ເກີດຄວາມຮູ້ແຈ້ງເຫັນຈິງໃນສະພາບທຳ ຫລື ສະພາວະທຳຕາມຄວາມເປັນຈິງຂອງຊີວິດແລະທຳມະຊາດ ເພື່ອໃຫ້ຈິດໃຈຫລຸດພົ້ນຈາກຄວາມຢຶດໝັ່ນຖືໝັ້ນ ກິເລດ ແລະຄວາມທຸກທັງປວງ ຄຳວ່າ “ວິປັດສະນາ” ມາຈາກຄຳບາລີແຍກເປັນ: ວິ = ແຈ້ງ, ວິເສດ, ຕ່າງ ໆ ປັດສະນາ = ການເຫັນ, ການເບິ່ງ ເມື່ອທັງໝົດກັນຈຶ່ງແປວ່າ “ການເຫັນແຈ້ງ” ຫລືການເຫັນສະພາວະທຳຕາມຄວາມເປັນຈິງ (ບໍ່ແມ່ນການເຫັນດ້ວຍຕາເນື້ອ ແຕ່ເປັນການເຫັນດ້ວຍປັນຍາຫລື ຍານຂອງຈິດ) ຫລັກການສຳຄັນຂອງວິປັດສນາກຳຖານ ການຈະເລີນວິປັດສະນາບໍ່ແມ່ນການນັ່ງສະມາທິເພື່ອໃຫ້ຈິດສະຫງົບເສີຍ ໆ (ຊຶ່ງຮຽກວ່າ ສົມຖະກຳຖານ) ແຕ່ເປັນການໃຊ້ ສະຕິ ແລະ ປັນຍາ ເຂົ້າໄປກຳນົດຮູ້ເທົ່າທັນຮູບແລະນາມ (ກາຍແລະໃຈ) ທີ່ກຳລັງປາກົດຢູ່ ນະ ປັດຈຸບັນຂະນະ ຜ່ານລັກສະນະສຳຄັນ 3 ປະການ ຫລືທີ່ຮຽກວ່າ ໄຕຣລັກສະນະ ໄດ້ແກ່: ອະນິຈັງ (ຄວາມບໍ່ທ່ຽງ): ເຫັນວ່າທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເກິດຂື້ນ ທັງຮູບປະທຳ (ຮ່າງກາຍ ຄວາມຮູ້ສຶກທາງກາຍ) ແລະນາມມະທຳ (ອາລົມ…

ການຍ່າງຈົງກຣົມ ໝາຍເຖິງ ການຍ່າງເພື່ອອົບຮົມຈິດໃຈໃຫ້ເກີດຄວາມສະຫງົບ ມີສະຕິຮູ້ຕົວ ແລະເປັນໜຶ່ງໃນກຳຖານ (ການຝຶກສະມາທິພາວະນາ) ທີ່ສຳຄັນໃນທາງພຣະພຸດທະສາສະໜາ ຄວບຄູ່ໄປກັບການນັ່ງສະມາທິ. ຫລັກການແລະຈຸດປະສົງສຳຄັນຂອງການຍ່າງຈົງກຣົມ ມີດັ່ງນີ້: ຝຶກສະຕິໃຫ້ຕໍ່ເນື່ອງ: ເປັນການຈະເລີນສະຕິໂດຍໃຊ້ “ການເຄື່ອນໄຫວຂອງຮ່າງກາຍ” (ຄວາມຮູ້ສຶກຂະນະທີ່ຕີນກ້າວຍ່າງ ຍົກ ຫລືຢຽບລົງເທິງພື້ນ) ເປັນເຄື່ອງຮອງຮັບຈິດໃຈ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຈິດໃຈເຜີຍຟຸ່ງຊ່ານໄປໃນເລື່ອງອື່ນໆ. ແກ້ຄວາມງ້ວງນອນ: ການຍ່າງເປັນການເຄື່ອນໄຫວຮ່າງກາຍທີ່ຊ່ວຍກະຕຸ້ນຄວາມຕື່ນຕົວ ເໝາະສຳລັບໄລຍະເວລາທີ່ຮູ້ສຶກງ້ວງເຫງົາຫາວນອນຈາກການນັ່ງສະມາທິເປັນເວລານານ. ຊ່ວຍໃຫ້ສະມາທິໝັ້ນຄົງ: ເມື່ອຍ່າງ ຢ່າງມີສະຕິດ້ວຍຈັງຫວະທີ່ໂດຍປົກກະຕິ ຈິດໃຈຈະຄ່ອຍໆ ສະຫງົບລົງ ເກີດຄວາມຕັ້ງໝັ້ນ (ສະມາທິ) ແລະປັນຍາໃນການຮູ້ເທົ່າທັນຄວາມຄິດແລະອາລົມທີ່ຫລາຍຢ່າງກະທົບ. ໃນທາງປະຕິບັດ ການຍ່າງຈົງກຣົມບໍ່ໄດ້ເນັ້ນຄວາມໄວຫລືການຍ່າງເພື່ອອອກກຳລັງກາຍທົ່ວໄປ ແຕ່ເນັ້ນຄວາມຊ້າແລະຄວາມຮູ້ສຶກຕົວໃນທຸກໆ ກ້າວທີ່ຍ່າງ.

ການນັ່ງສະມາທິ ຄື ການຝຶກຝົນຈິດໃຈໃຫ້ສະຫງົບ ແນ້ວແນ່ ແລະຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ກັບອາລົມຫລືສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງພຽງສິ່ງດຽວ ໂດຍບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຈິດໃຈຟຸ່ງຊ່ານໄປກັບຄວາມຄິດ ຄວາມກັງວົນ ຫລືເລື່ອງຕ່າງໆ ຮອບຕົວ ເພື່ອສ້າງຄວາມແນ່ໃຈຮູ້ຕົວທົ່ວພ້ອມ (ສະຕິ) ແລະພັດທະນາປັນຍາ ຫາກຈຳແນກຕາມຫລັກການແລະເປົ້າໝາຍ ສາມາດຈັດແບ່ງເປັນ 3 ມິຕິຫລັກ ດັ່ງນີ້: ໃນທາງພຸດທະສາສະໜາ ການນັ່ງສະມາທິຈັດເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ “ສົມຖະພາວະນາ” (ການອົບຮົມຈິດໃຫ້ສະຫງົບ) ແລະນຳໄປສູ່ “ວິປັດສນາພາວະນາ” (ການອົບຮົມປັນຍາໃຫ້ຮູ້ແຈ້ງເຫັນຈິງຕາມທຳມະຊາດ) ມີຈຸດມຸ່ງໝາຍເພື່ອ: ການນັ່ງສະມາທິໂດຍທົ່ວໄປບໍ່ໄດ້ຊັບຊ້ອນ ແຕ່ເນັ້ນຄວາມໂດຍປົກກະຕິແລະຖືກວິທີ: ອິລິຍາບົດ: ນັ່ງຂັດສະມາທິ (ຂາຂວາທັບຂາຊ້າຍ ມືຂວາທັບມືຊ້າຍ ຕັ້ງກາຍໃຫ້ກົງ) ຫລືຫາກບໍ່ສະດວກສາມາດນັ່ງເທິງເກົ້າອີ້ໄດ້ ຈຸດປະສັງລວມ (ກຳຖານ): ເລືອກສິ່ງຮອງຮັບຈິດ ເຊັ່ນ: ການກຳນົດລົມຫາຍໃຈເຂົ້າ-ອອກ (ພຸທ-ໂທ ຫລືຮູ້ສຶກທີ່ລົມກະທົບປາຍດັງ), ການພາວະນາ ຫລື ການກຳນົດຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ທ້ອງພອງ-ຢຸບ ການຈັດການຄວາມຟຸ່ງຊ່ານ: ເມື່ອຈິດໃຈເຜະລີຄິດເລື່ອງອື່ນ ໃຫ້ຮູ້ຕົວແລ້ວຄ່ອຍໆ ດຶງກັບມາທີ່ຈຸດສັງລວມໂດຍບໍ່ຕ້ອງກະວົນກະວາຍ ດ້ານຈິດໃຈ: ຊ່ວຍລຸດຄວາມເຄັ່ງຄຽດ ຄວາມວິຕົກກັງວົນ ອາລົມນິ່ງແລະໝັ້ນຄົງຂຶ້ນ ຄວບຄຸມອາລົມຄຽດໄດ້ດີຂຶ້ນ ແລະເພີ່ມຄວາມສາມາດໃນການສັງລວມຫລືຈົດຈໍ່ກັບງານ ດ້ານຮ່າງກາຍ: ຊ່ວຍໃຫ້ອັດຕາການເຕັ້ນຂອງຫົວໃຈຊ້າລົງ…